در هر پگاه آرام چشم از هم می گشایم،خورشید با وجود گرمش در آغوشم می کشد.آفتاب گردان با لبخندی صبح به خیر می گوید.صبح هنگام پرده ی توری نازک را از رویم کنار می زنند.چشم هایم را می گشایم،تا از شیشه ایه ی وجودم نظاره گر آبی آسمان زیبا باشم.امروزم را بارانی گذراندم.آه که چه دل انگیز بود احساس لغزش شبنم ها بر اندامم.بعد از احساس سرمای باران،آفتاب گرم پذیرای وجود نمناکم شد و مهربانانه در آغوشم کشید.باز هم ماه با طایفه ی ستارگانش پا به سیاه آسمانم نهادند.دلم برای آغوش آفتاب تنگ شده بود،آفتاب گردان هم چشم بر هم نهاده بود تا فردا سپیده دم با لبخند خورشید،چشم گشاید ناگهان با چشمک ستاره ای به شب سیاه دلگرم شدم.و... وباز پرده ی توری را از رویم کنار زدند...

من تسخیر می کنم با کلامم دنیا را

من می گویم با کلامم دریارا

و عشقم را با واژه ای از نور فریاد می کنم

می توانم با کلامی دنیایی را دگرگون

با سخنی جمعی را خشنود

می توانم با حرف هایم

اشک ها سرازیر کنم

یا با واژه ی نغزی خنده ها بر لب نمایان کنم

من می توانم

من نیرومندم با واژه هایم

واژه های سبز صلاح من

با چه به جنگ من می آیید؟

چشم ها را باید گشود

زندگی باید کرد

زندگی قه قه های طفلیست

زندگی اشک شوق مادر

لبخند پدر

زندگی بودن من با توست

زندگی رویای زیستن

آوای خروشیدن است

گوشی باید باشد برای شنیدن

برای گوش سپردن

دستی باید باشد برای ارزانی محبت

و قلبی برای عاشق شدن

دل سپردن

و خوش بودن با عطر خاطره ها

غم ها تلنگرند

برای باز آمدن به زندگی

اشک ها بهانه است

برای ترمیم درخشندگی چشمانت

تند باد ها خواهان نوازش موهایت هستند

ای سرو سر بر آسمان آورده

ای سودای خاموش

رویانیست زندگی

کابوس نیست زیستن

زنده بودن نیست زندگی

عشق است و بس

قصه نیست که بگویم

سرود نیست که بخوانم

گل نیست که ببویم

ساز نیست که بنوازم

عشق است باید بورزم.

(تقدیم به شکیبایم.شکیبا باشی.)

در میان لحظات گیج و گنگ

مات و مبهوت می گردم و می گردم.

من در عطر نفست غرق شدم.

من در میان آخرین واژه هایت

در بی وزنی کلمات غوطه ورم.

معنای واژه واژه ی سخنانت را نمی فهمم

صبر کن

چشمان تو از عشق خالی گشته

یا که من چشم برهم بسته ام؟

تو از جدایی و رفتن می گویی

اما کودک دل بی نوای من

طاقت بودن شنیدن ندارد

کاش من کر می شدم

راستی نکند اشتباه می شنوم

نکند این مزاحیست تلخ

نکند خوابم هان؟

نه ...دریغا...ای کاش

ای کاش نبودم

یا نمی شنیدم تلخ واژه هایت را

می شود بی هیچ کلامی بروی؟

می شود چشم بر هم بندی بروی؟

می شود لب از لب نگشایی بروی؟

پرشتاب و پیوسته روی؟

می شود زودتر ردپایت از جاده ی جدایی محو شود؟

نه ...نازنینم... بی وفایی کجابود؟

من و دل کندن از تو؟

هرگز    هرگز

ناز چشمان مشکین فامت چه؟آن را چه کنم؟

نگار من می خواهم بی هیچ کلامی و نگاهی و درنگی بروی

می خواهم قلبم تنها آخرین حرف های نغزت را به یاد داشته باشد

و چشمانم نمی خواهم دم اخر،سردی کدورت را در چشمانت نظاره گر باشد

پس نازنینا اگر قصد رفتن است.

به چه می خندی تو؟

به مفهوم غم انگیز فراغ؟

به شکست دل من؟

یا به پیروزی خویش؟

به چه می خندی تو؟

به اشک ز درد دوری تو؟

یا به خوشنودی خود؟

به چه می خندی تو؟

به فاصله های میان من وتو

که افزون می شوند هردم؟

به چه می خندی تو؟

به دل دیوانه ی من؟

که پس از آن بی نهایت جفایی

که تو در حقش کردی

باز نیز می گوید

نیک تر از تو

دیگر ز کجا پیدا کنم؟

آری خنده دار است بخند.

باز شوق دیدار دو چشم نازت

همه تن را تخریب می کند

باز نیز لحظه ی زیبای انتظار دیدار دوباره ات

به دل وجان تازگی می بخشد

ای دلبر دل دیوانه ی من

بازآی که من

سخت چشم به راه قدم هایت هستم.

بیا تا دل تنهای من نرود ز دست

بیا ای دلبر دنیای دلم

باز پرم از شعر وآهنگ و ترانه

باز پرم از حس زیبای زیستن

بیا دیگر

بیا که تابی برای این دل نمانده

و این انتظار جان آزار

می کاهد جان این تن را

آرام آرام

غرق بودم در همین افکار

ناگهان از جای برخاستم

آغوش برایت گشودم

اما جز من و تاریکی دلگیر شب

هیچکس نبود...و افسوس

باز هم رویایی دیگر.

اگر از ترس دیوانه شدنم

مانده ای

ترسی نباشد بر تو...

ملالی نیست برو...

همان روز نخست

باسپردن دل به تو

مهر دیوانگی بر دلم خورد.

خیلی وقت است که دیگر دست ودلم به قلم نمی رود،دیگر چشمانم با واژه ها نا آشنایند،دستانم قلم را نمی شناسند،قلبم کاغذ و قلم را دوست نمی دارد و احساس نداشتن حرفی برای سخن گفتن بر وجودم سنگینی می کند.چه بگویم؟چه بنویسم؟وقتی نه حرفیست برای گفتن و نه گوشیست برای شنیدن. و خوشا به حال سهراب که داشت سر سوزن ذوقی.اکنون برای من همین ذوق اندک دیگر نیست.وقتی در اوج ناامیدی به سراغ آخرین روزنه ی رهایی از تنهایی می روم،هنگامی که با بی تفاوتی غریب واژه ها مواجه می شوم،توقع داری حالم چگونه باشد؟وقتی همواره در عالم بی وزنی کلمات به سر می برم،وقتی معلق میان زمین و آسمانم،دیگر نوشتن یعنی چه؟وقتی عشق را با واژه ی نفرت اشتباه می گیرم و زیبایی و پلیدی را از یکدیگر تشخیص نمی دهم،این دیگر از ضعف ادبی نیست.این ضعف شناخت من از زندگیست.هنوز به این درک نرسیده ام که زندگی زیبایی مطلق نیست.من چه می دانم زیبایی باطن چیست؟من چه می دانم هدف از زیستن چیست؟اصلا هدف هرچه هست باشد.وقتی من هنوز دلیل تولدم را نمی دانم،زیستن بماند به جای خود!وقتی اشک می ریزم ولی نمی دانم به چه علت،وقتی لبخند می زنم.من به زیبایی این پلید روزگار نمی خندم.تبسمم به حال زار خود است.نه...نه،تبسم نیست.پوزخندیست به پوچی خویش.درد آور است،اشک آور است اینکه هیچ نباشی،اینکه حتی لیاقت بد بودن را هم نداشته باشی.اینکه هدفی نباشد برای نفس کشیدن.با فریاد بلند سکوتم می گویم،همه اتان بشنوید:(من زندگی نمی کنم،من زنده ام به اسارت عادت.)

دیگر چه بگویم؟گفتنی هارا گفتم.شنیدنی هارا نشنیدی.اشک هاریختم چشم ها را بستی.التماس ها کردم سگرمه هایت را در هم کردی.فریاد زدم در عالمی دیگر غرق شدی.

اما تمام سخنانت را با گوش جان شنیدم.بی احساسی خاصی در چشمانت هویدا بود.سکوتت دیگر سکوتی نبود سرشار از حرف ها.سکوتت تنها یک معنا داشت:بر هم نهادن لب ها وخیره شدن به نامعلوم نقطه ای.

گفتی و گفتی و گفتی،ناگهان لحظه ای درنگ کردی در همان هنگامه ی وداع زمانی که تصمیم بر دل کندن همیشگی گرفتی تاملی کردی و سپس گفتی:راستی تو چیزی نمی خواهی بگویی؟

خنده ای زدم نه از روی خوشحالی و نه از روی غم.از روی تاسف برای خودم.که باز هم با تمامی این سخنانت که بویی جز بی وفایی نمی دهند،هنوز هم دیوانه وار دوست می دارمت.

آرام گفتم:نه،هیچ،اما...اما...پس من...اینجا...تنها...بی تو چه کنم؟

خنده ای ازسر بی خیالی زدی وگفتی:تنهایی کدام است؟این همه آدم، نمیبینیشان؟

گفتم:آری،من هیچکس را جز تو نمی بینم،خوبی را به جز در وجود تو جست وجو نمی کنم.اما تو چگونه مرا با همه ی آن رهگذران یکسان می شماری؟!من همانقدر غریبه ام؟

برای آنکه چیزی گفته باشی،زیر لب گفتی:خوب است سخنی برای گفتن نداشتی.

با فریاد گفتم:مگر مجالم دادی؟فقط از جدایی گفتی،از اینکه راهی نیست جز رفتن به ناکجاآباد و دور شدن.چرا؟چرا راهی نیست برای ادامه؟اگر ما بخواهیم می شود از کوه ها هم گذشت.

آغازیست برای بودن.برای هست شدن.برای جوش و خروش.

برگریزان خزان

بی خبر از عنکبوت شب

مرا به سفره ی بی نانت دعوت کن

مرا به پایکوبی بی مهمانت فراخوان

مرا به باغ بی گل و بته ات بخوان

مرا به زمزمه ی سکوت افسانه

که نرم می چکد از چنگ غزل ها

مرا به محراب معبد پاکت فراخوان

تا نماز واجب شعری را بگذارم

بر مهر باطل عشق سر سجده فروآرم